Mete Han'dan beri, vermeye alışmışız, ama bir farkla... - Neararsan.Org

***-0vErTaKe-*** · 09-24-2007, 06:20 PM

Konu içeriği Yükleniyor.3 Saniye Lütfen Bekleyiniz.

Mete Han'dan beri, vermeye alışmışız, ama bir farkla...

Oğuz Han adıyla da bildiğimiz Mete Han, gecesini gündüzünü katarak çalışıyor, Hun Türkleri'nin devleti gittikçe güçleniyordu. Ancak ne var ki, komşuları olan Çinliler Türklerin kuvvetlenmesinden kuşkulanmaya başlamışlardı.
Mete Han'la savaşmak için sebep arayan Çin Hükümdarı; günün birinde bir elçi göndererek O'nun çok sevdiği atını istetti. Eski Türkler'de devleti ilgilendiren böyle önemli konulara hakan kendi başına karar vermediği için Mete Han hemen Kurultay'ı topladı. (O zaman boş imzalı kağıt usulü yokmuş demek ki.) Durumu görüşen Kurultay, atın düşmana verilmemesi görüşündeydi. Ancak, Mete Han konuyla ilgili olarak söz aldı ve şunları söyledi:
"- İstenilen bu at bana aittir. Kendime ait bir mal için milletimi savaşa sürükleyemem. Atım milletim için feda olsun!"
At, Çin'den gelen elçiye teslim edildi ve gönderildi.
Ancak, Mete Han'ın bu hareketi düşmanın cür'etini arttırmıştı. Yeni bir elçi göndererek Mete Han'ın hizmetinde bulunan ve O'nun çok önem verdiği kadınlarından birini istediler.
Durum Kurultay'da görüşüldü ve kadının gönderilmemesi şeklinde bir karar oluştu. Son olarak Mete Han söz aldı ve şunları söyledi:
"- Evet, bu kadın benim için çok değerlidir ama, milletim için feda etmekten çekinmem doğru olmaz. Kendi menfaatim için savaşı göze almak milletin kaderiyle oynamaktır. Atım gibi onu da milletime feda ediyorum!"
Artık Çinliler iyice şımarmışlardı. Mutlaka bir savaş sebebi bulmak ve daha fazla güçlenmeden Hun Türklerini ortadan kaldırmak istiyorlardı. Elçilerini tekrar gönderdiler ve bu defa, iki ülke arasında bulunan bir toprak parçasını istediler.
Mete Han konuyu Kurultay'a getirdi. Durum görüşüldü ama bu defa farklı bir karar çıktı. Daha önce Mete Han'a mahçup olan Kurultay üyeleri, "verimsiz bir toprak parçasını düşmana vermekten ne çıkar" görüşünü benimsediler. (Allahtan Kemal Unakıtan o Kurultay'ın içinde değildi.)
Bunun üzerine Mete Han ayağa kalktı ve şöyle haykırdı:
"- Ey gün görmüş ihtiyarlar! Şimdiye kadar düşman tarafından istenen şeyler nefsime aitti. Şimdi istedikleri toprak parçası ise milletimize aittir ve vatanımızın bir parçasıdır. Söyler misiniz, kimin malını kime veriyoruz? Artık savaş kaçınılmaz olmuştur. Herkes bunu böylece bilsin ve hazırlığını yapsın!"
Kurultay üyeleri Mete Han'a bir defa daha mahçup olmuşlardı. Hemen hazırlıklara girişildi.
Mete Han'dan bu yana, kim ne isterse veriyoruz.
Tarihte en güçlü olduğumuz dönemde dahi, barışı korumak, savaştan uzak kalmak için örtülü veya örtüsüz vermişiz.
Zaman zaman, vermeyecek kadar itidalli, dirayetli ve onurlu hükmedenler çıkmış.
Ve görmüşüz ki, vermenin sonu, istemenin dibi yok.
Bugün yeni bir dönem başladı Türkiye'de...
Bu yazıyı yazdığımız saatlerde, daha oylama başlamamıştı bile...
Ama sonuç bellidir...
Rakamsal olarak sonuç, Türk milletinin iradesidir.
Dünkü yazımızın başlığı, 'Vatan benim, ben vatanım' idi...
Vatan önünde hepimiz hizmetkarız.. . İsimler değişir, makamların yetki ve selahiyetleri bellidir.
Korkmak, bize değil, vatana imanı olmayanlara, bayrağa inancı olmayanlara yakışır.
Onlar, kilitlere anahtar sahibi olmakta diretti ve başardı.
Bize düşen, bundan sonra daha sağlam bir kilit olmak, vatanın bir zerresini sattırmamak için daha önce ne yapıyorsak onu yapmaya devam etmektir.
'Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak.
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak!'

Abdullah Özdoğan/Yeniçağ/
__________________

09-24-2007, 06:20 PM	#1
*-0vErTaKe-* Önce VaTaN!!! Üyelik Tarihi: Nov 2006 Mesajlar: 6.250 Tecrübe Puanı: 200	Mete Han'dan beri, vermeye alışmışız, ama bir farkla... Reklamları Geç» Konu içeriği Yükleniyor.3 Saniye Lütfen Bekleyiniz. Mete Han'dan beri, vermeye alışmışız, ama bir farkla... Oğuz Han adıyla da bildiğimiz Mete Han, gecesini gündüzünü katarak çalışıyor, Hun Türkleri'nin devleti gittikçe güçleniyordu. Ancak ne var ki, komşuları olan Çinliler Türklerin kuvvetlenmesinden kuşkulanmaya başlamışlardı. Mete Han'la savaşmak için sebep arayan Çin Hükümdarı; günün birinde bir elçi göndererek O'nun çok sevdiği atını istetti. Eski Türkler'de devleti ilgilendiren böyle önemli konulara hakan kendi başına karar vermediği için Mete Han hemen Kurultay'ı topladı. (O zaman boş imzalı kağıt usulü yokmuş demek ki.) Durumu görüşen Kurultay, atın düşmana verilmemesi görüşündeydi. Ancak, Mete Han konuyla ilgili olarak söz aldı ve şunları söyledi: "- İstenilen bu at bana aittir. Kendime ait bir mal için milletimi savaşa sürükleyemem. Atım milletim için feda olsun!" At, Çin'den gelen elçiye teslim edildi ve gönderildi. Ancak, Mete Han'ın bu hareketi düşmanın cür'etini arttırmıştı. Yeni bir elçi göndererek Mete Han'ın hizmetinde bulunan ve O'nun çok önem verdiği kadınlarından birini istediler. Durum Kurultay'da görüşüldü ve kadının gönderilmemesi şeklinde bir karar oluştu. Son olarak Mete Han söz aldı ve şunları söyledi: "- Evet, bu kadın benim için çok değerlidir ama, milletim için feda etmekten çekinmem doğru olmaz. Kendi menfaatim için savaşı göze almak milletin kaderiyle oynamaktır. Atım gibi onu da milletime feda ediyorum!" Artık Çinliler iyice şımarmışlardı. Mutlaka bir savaş sebebi bulmak ve daha fazla güçlenmeden Hun Türklerini ortadan kaldırmak istiyorlardı. Elçilerini tekrar gönderdiler ve bu defa, iki ülke arasında bulunan bir toprak parçasını istediler. Mete Han konuyu Kurultay'a getirdi. Durum görüşüldü ama bu defa farklı bir karar çıktı. Daha önce Mete Han'a mahçup olan Kurultay üyeleri, "verimsiz bir toprak parçasını düşmana vermekten ne çıkar" görüşünü benimsediler. (Allahtan Kemal Unakıtan o Kurultay'ın içinde değildi.) Bunun üzerine Mete Han ayağa kalktı ve şöyle haykırdı: "- Ey gün görmüş ihtiyarlar! Şimdiye kadar düşman tarafından istenen şeyler nefsime aitti. Şimdi istedikleri toprak parçası ise milletimize aittir ve vatanımızın bir parçasıdır. Söyler misiniz, kimin malını kime veriyoruz? Artık savaş kaçınılmaz olmuştur. Herkes bunu böylece bilsin ve hazırlığını yapsın!" Kurultay üyeleri Mete Han'a bir defa daha mahçup olmuşlardı. Hemen hazırlıklara girişildi. Mete Han'dan bu yana, kim ne isterse veriyoruz. Tarihte en güçlü olduğumuz dönemde dahi, barışı korumak, savaştan uzak kalmak için örtülü veya örtüsüz vermişiz. Zaman zaman, vermeyecek kadar itidalli, dirayetli ve onurlu hükmedenler çıkmış. Ve görmüşüz ki, vermenin sonu, istemenin dibi yok. Bugün yeni bir dönem başladı Türkiye'de... Bu yazıyı yazdığımız saatlerde, daha oylama başlamamıştı bile... Ama sonuç bellidir... Rakamsal olarak sonuç, Türk milletinin iradesidir. Dünkü yazımızın başlığı, 'Vatan benim, ben vatanım' idi... Vatan önünde hepimiz hizmetkarız.. . İsimler değişir, makamların yetki ve selahiyetleri bellidir. Korkmak, bize değil, vatana imanı olmayanlara, bayrağa inancı olmayanlara yakışır. Onlar, kilitlere anahtar sahibi olmakta diretti ve başardı. Bize düşen, bundan sonra daha sağlam bir kilit olmak, vatanın bir zerresini sattırmamak için daha önce ne yapıyorsak onu yapmaya devam etmektir. 'Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak. Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak!' Abdullah Özdoğan/Yeniçağ/ __________________ __________________ PAYLAŞAMIYORSAN YORUM YAP Masum istatistik Almanya'da 70 bin Saglik Kurumu... 8 bin kilise, Fransa'da ise 60 bin saglik kurumu... 9 bin kilise Türkiye'de 7 bin saglik kurumu... 77 bin cami oldugunu biliyor muydunuz?

Konu Seçenekleri	Bu Konuda Ara
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder	Bu Konuda Ara: Gelişmiş arama yap
Modları Göster
Normal Mod Ağaç Modununa Geç Otomatik Konu Moduna Geç

Konuyu Toplam 1 üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)